Na co działa Mucosolvan
Mucosolvan zawiera ambroksol w postaci chlorowodorku, 30 mg w każdych 5 ml syropu. To lek mukolityczny. Zwiększa wydzielanie śluzu w drogach oddechowych, zwiększa wytwarzanie surfaktantu płucnego i poprawia czynność rzęsek nabłonka oddechowego. W efekcie poprawia się transport śluzu, co ułatwia odkrztuszanie i może łagodzić kaszel.
Wskazaniem są ostre i przewlekłe choroby płuc i oskrzeli przebiegające z zaburzeniem wydzielania śluzu oraz utrudnieniem jego transportu – na przykład zapalenie oskrzeli z zalegającą wydzieliną. To więc lek na kaszel, któremu towarzyszy śluz do odkrztuszenia, a nie lek hamujący kaszel.
Dawkowanie
Dawkę odmierza się dołączoną miarką z podziałką na 1,25 ml, 2,5 ml i 5 ml. Zależy ona od wieku:
- dorośli i dzieci powyżej 12 lat – 10 ml 2 razy na dobę,
- dzieci od 6 do 12 lat – 5 ml 2–3 razy na dobę,
- dzieci od 2 do 6 lat – 2,5 ml 3 razy na dobę,
- dzieci od 1 do 2 lat – 2,5 ml 2 razy na dobę.
U dzieci leku nie stosuje się bez porozumienia z lekarzem. Podane dawki dotyczą ostrych stanów zapalnych dróg oddechowych oraz pierwszych 14 dni leczenia stanów przewlekłych. Po 14 dniach dawkę można zmniejszyć o połowę.
Syrop można przyjmować z posiłkiem lub bez, ale nie należy podawać go przed snem. Mucosolvan przyjmuje się tylko wtedy, gdy to konieczne, a po ustąpieniu objawów stosowanie należy przerwać. Pominiętą dawkę przyjmuje się jak najszybciej, a kolejną o zwykłej porze. Nie należy przyjmować dawki podwójnej, żeby uzupełnić pominiętą.
Czego nie łączyć z Mucosolvanem
Leku nie należy podawać jednocześnie z lekami przeciwkaszlowymi, np. kodeiną. Hamują one odruch kaszlu i utrudniają odkrztuszanie upłynnionego śluzu, a ulotka ostrzega, że może dojść do niebezpiecznego nagromadzenia wydzieliny oskrzelowej.
Lekami przeciwkaszlowymi są też np. Sinecod z butamiratem i Acodin z dekstrometorfanem. Charakterystyka Sinecodu sama zakazuje łączenia go z lekami wykrztuśnymi, a Acodinu ostrzega przed połączeniem z lekami sekretolitycznymi u osób z chorobami płuc przebiegającymi z nadmiernym wydzielaniem śluzu.
Ambroksol zwiększa stężenie niektórych antybiotyków – amoksycyliny, cefuroksymu i erytromycyny – w wydzielinie oskrzelowo-płucnej i plwocinie. Poza tym nie wykazano istotnych klinicznie niekorzystnych interakcji z innymi lekami.
Przeciwwskazania i ostrożność
Jedynym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na ambroksol lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Osoby z zaburzeniami czynności nerek lub z ciężką niewydolnością wątroby mogą stosować Mucosolvan tylko po konsultacji z lekarzem. Przy ciężkiej niewydolności nerek metabolity ambroksolu mogą gromadzić się w organizmie.
Według charakterystyki lek nie ma udowodnionego wpływu na prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn, choć nie przeprowadzono badań w tym zakresie.
Ciąża i karmienie piersią
Ambroksol przenika przez łożysko. Badania przedkliniczne nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę ani rozwój płodu, a duże doświadczenie kliniczne u kobiet po 28. tygodniu ciąży nie wykazało szkodliwego działania na płód. Mimo to należy zachować zwykłe środki ostrożności.
Ulotka mówi wprost, że nie zaleca się stosowania leku w ciąży, zwłaszcza w pierwszych trzech miesiącach. Nie zaleca się go również kobietom karmiącym piersią, bo ambroksol przenika do mleka. Przed zastosowaniem leku w ciąży lub podczas karmienia należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.
Skład syropu
Substancje pomocnicze to: sukraloza, kwas benzoesowy, hydroksyetyloceluloza, aromat truskawkowy, aromat waniliowy i woda oczyszczona. W składzie nie ma sorbitolu ani etanolu. Po pierwszym otwarciu butelki syrop zachowuje ważność przez 12 miesięcy.
Ciężkie reakcje skórne
To najważniejsze ostrzeżenie charakterystyki. Zgłaszano przypadki ciężkich reakcji skórnych związanych ze stosowaniem ambroksolu: rumienia wielopostaciowego, zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznej martwicy naskórka i ostrej uogólnionej krostkowicy.
Jeśli pojawi się wysypka – także zmiany na błonach śluzowych jamy ustnej, gardła, nosa, oczu czy narządów płciowych – należy przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem.
W początkowej fazie zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznej martwicy naskórka mogą najpierw wystąpić objawy grypopodobne: gorączka, uogólniony ból ciała, katar, kaszel i ból gardła. Charakterystyka ostrzega, że bywają one błędnie leczone lekami na kaszel i przeziębienie.
Możliwe działania niepożądane
Często, czyli u nie więcej niż 1 na 10 osób:
- nudności,
- drętwienie w obrębie jamy ustnej, języka i gardła,
- zaburzenia smaku.
Niezbyt często, u nie więcej niż 1 na 100 osób: biegunka, niestrawność, ból brzucha, suchość błony śluzowej jamy ustnej i wymioty. Rzadko, u nie więcej niż 1 na 1000 osób: reakcje nadwrażliwości, wysypka i pokrzywka.
Z częstością nieznaną notowano reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy i świąd, ciężkie reakcje skórne oraz suchość w gardle.
Według ulotki po wystąpieniu któregokolwiek z tych objawów należy przerwać stosowanie leku i natychmiast zasięgnąć porady lekarza.
Przedawkowanie
Nie obserwowano dotychczas swoistych objawów przedawkowania u ludzi. Po przypadkowym przyjęciu zbyt dużej dawki pojawiały się objawy odpowiadające znanym działaniom niepożądanym, które mogą wymagać leczenia objawowego. Po przyjęciu większej dawki niż zalecana należy zasięgnąć porady lekarza lub farmaceuty.
Kiedy do lekarza
Jeśli po 4–5 dniach nie ma poprawy albo objawy się nasilają, należy skontaktować się z lekarzem. Porady lekarza trzeba zasięgnąć także wtedy, gdy w ostrej chorobie dróg oddechowych objawy nie łagodnieją mimo stosowania leku.
Natychmiastowego kontaktu z lekarzem wymaga każda postępująca wysypka, zwłaszcza ze zmianami na błonach śluzowych, oraz objawy reakcji alergicznej, takie jak obrzęk twarzy czy błon śluzowych.
