Czym jest dimenhydrynat
Dimenhydrynat to lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, czyli z tej samej grupy co difenhydramina. Przenikanie do ośrodkowego układu nerwowego, które przy lekach na alergię jest wadą, tutaj odpowiada za działanie przeciwwymiotne – i jednocześnie za senność.
Zarejestrowane wskazania są dwa:
- zapobieganie chorobie lokomocyjnej,
- zapobieganie i leczenie nudności i wymiotów, z wyjątkiem wywołanych przez leki stosowane w chemioterapii nowotworów.
Trzydzieści minut przed, nie po
To najważniejsza rzecz przy tym preparacie i najczęściej pomijana. Charakterystyka nakazuje przyjąć dawkę co najmniej 30 minut przed planowaną podróżą albo przed zażyciem źle tolerowanego leku.
Lek jest w tym wskazaniu profilaktyczny. Sięgnięcie po niego dopiero wtedy, gdy mdłości już się pojawiły, jest spóźnione – a przy rozwiniętych wymiotach tabletka doustna i tak nie zdąży się wchłonąć.
Dawkowanie
- dorośli i młodzież powyżej 14 lat – 50 do 100 mg, w razie potrzeby powtarzane co 4 do 6 godzin, maksymalnie 400 mg na dobę,
- dzieci od 6 do 14 lat – 50 mg, w razie potrzeby co 6 do 8 godzin, przy czym dawka dobowa nie powinna przekroczyć 5 mg na kilogram masy ciała ani 150 mg.
Tabletka 50 mg nie jest przeznaczona dla dzieci poniżej 6 lat – ze względu na samą wielkość dawki.
Kierowca go nie weźmie
Charakterystyka jest tu wyjątkowo kategoryczna: dimenhydrynat ogranicza sprawność psychofizyczną, dlatego nie należy stosować go u osób prowadzących pojazdy mechaniczne i obsługujących urządzenia w ruchu.
W praktyce oznacza to, że przy podróży samochodem lek jest opcją dla pasażera. Kierowca, który źle znosi jazdę, musi szukać innych rozwiązań – zmiany miejsca, wietrzenia, przerw, patrzenia na horyzont.
Osobno charakterystyka zaleca unikanie alkoholu w trakcie stosowania, bo może on zmienić i nasilić działanie substancji.
Kiedy nie wolno stosować
Lista przeciwwskazań jest długa jak na lek bez recepty i część pozycji nie kojarzy się z podróżą:
- nadwrażliwość na dimenhydrynat albo inne leki przeciwhistaminowe,
- ostry napad astmy,
- jaskra z wąskim kątem przesączania,
- guz chromochłonny,
- porfiria,
- przerost gruczołu krokowego oraz zaleganie moczu w pęcherzu,
- padaczka.
Ostrożności wymagają też pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby.
Dimenhydrynat może ponadto nasilać działanie przeciwcholinergiczne innych leków o takim mechanizmie – to ta sama rodzina zjawisk, która przy lekach przeciwhistaminowych pierwszej generacji odpowiada za suchość w ustach i zaburzenia widzenia.